نارنج

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کیسه فروشگاه کوروش.

 

سه سال پیش اتفاقی دیدمش.

 

مامی گفت:" نگاش نکن.

 

بندازش دور.

 

از اون بالا افتاده پایین.

 

بنداز بره. "

 

انگار به آدم بگن: " بنداز بره. توش پره از عقرب.

 

نیش می زنه.

 

میمیری. "

 

 

 

ننداختمش.

 

آوردمش اینجا.

 

شنبه چشمم بهش افتاد.

 

عکسای سیاه و سفید.

 

دورشون دالبر دالبر.

 

دسته دسته شده.

 

دور هر دسته کش.

 

 

پشت هر عکس یا زیرش نیم خط نوشته.

 

 

 

 

 

 

 

 

مرداد جهل و هفت.

 

کوچینی.

 

با بچه ها.

 

روی میز پر از شیشه خالی.

 

بشقاب هایی که کنارشون استخون جوجه کباب بود.

 

همه تپل.

 

همه خمار.

 

 

 

 

زلزله بوئین زهرا.

 

امداد رسانی.

 

با بچه ها.

 

لباسای خاکی.

 

زلزله زده های حیرون.

 

خیره به دوربین.

 

نشسته رو تپه های خاک.

 

بالای دو سه تا جنازه.

 

 

 

 

دی چهل و پنج.

 

کافه نادری.

 

با هرمز و مهدی و عبدا…

 

کت و شلوار های مرتب.

 

سیبیل های جخماقی.

 

کت و شلوار فلانل.

 

روی میزا فنجونای کوچولو.

 

باقی مونده های کیک.

 

 

 

 

مرداد چهل و شش.

 

عروسی عبدا…

 

ارکستر جاز.

 

کت و شلوار های مشکی.

 

کراوات های باریک.

 

موهای روغن زده.

 

دویدن چشم دنبال دخترایی که اون وسط می رقصیدن.

 

یه ابرو بالا.

 

یه دست تو جیب شلوار.

 

با اون یکی یه لیوان به دست.

 

احساس دین ماریتینی.

 

 

 

 

سی و هشت.

 

هدف شماره یک.

 

با بچه ها.

 

کتونی های بسکت.

 

تپل.

 

یه کتاب زیر بغل.

 

آماده در رفتن.

 

 

 

 

اردیبهشت چهل و سه.

 

بندر پهلوی.

 

مرداب.

 

بچه ها در حال پاک کردن تفنگ.

 

پاهای یه مرغابی مادر مرده رو گرفته و سر و ته نگهش داشته.

 

کشتتش.

 

قیافه یه سردار فاتح.

 

 

 

 

شهریور سی.

 

خالجان بزرگ. خالجان صغی. دایی جان بزرگ. دایی جان کوچیک. مامان. من.

 

موزاییکای حیاط، ده در ده.

 

زنای عکس سنگین.

 

ماتیکای زرشکی.

 

موهای فر.

 

تا زیر گوش.

 

دامنای کلوش.

 

بلوزای تو دامن.

 

دایی جان بزرگ روی یه لهستانی.

 

بقیه دورش.

 

 

 

 

چهل و یک.

 

با بچه  ها. جاجرود.

 

همه رشید.

 

همه سر حال.

 

موها روغنی.

 

نشسته رو تخت.

 

بساط سیگار رو تخت.

 

از چشما خنده و خوشی و بی خیالی می زنه بیرون.

 

 

 

 

سی و سه.

 

یه گربه کم رنگ زل زده به من.

 

هنوز.

 

بعد از پنجاه و سه سال.

 

موزاییکا خیس از آب پاشی عصر.

 

هنوز.

 

 

 

سی و چهار.

 

جیموش.

 

سوغاتی دایی جان بزرگ.

 

یه میمون.

 

زل زده به من.

 

جلوش یه ظرف انگور یاقوتی.

 

لاغر.

 

زشت.

 

خنده دار.

 

یه پسر چاق ننر درس نخون پهلوشه.

 

می خنده پسره.

 

هنوز.

 

 

 

مهر سی و پنج.

 

کلاس جهارم.

 

من و خجسته و پروین.

 

دو تا گیس سیاه بلند.

 

دو تا چشم ریز.

 

خیره به دوربین.

 

سه نفر تو یه نیمکت.

 

یقه های سفید کتون.

 

روپوشای بی ریخت.

 

شیش تا دست لاغروی سیاه رو میز.

 

 

 

 

اسفند چهل.

 

سینما ریوولی.

 

ار راست: من و فرح و فهیمه و فرزانه و علی و جمشید و اشی و فرهاد.

 

دامنش تا سر زانو.

 

کفش کشی سیاه.

 

موهای یه قد کوتاه تا زیر گوش.

 

لبخند تو دوربین.

 

دستا همه تو گردن هم.

 

دست یکی یه پاکت تخمه، درست شده از دفتر مشق.

 

 

 

 

سیزده به در چهل و دو.

 

حافطیه شیراز.

 

من و اشی و پسر عمو ها.

 

رو پله ها.

 

پشت به حافظیه.

 

بلوز سیاه آستین کوتاه.

 

شلوار روشن.

 

چشم خمار.

 

پسر عمو ها با کت و شلوار.

 

عینک قاب سیاه دسته طلایی.

 

مو های روغن زده.

 

 

 

 

مرداد سی چهار.

 

سمنان.

 

خونه عمه .

 

اینجا گنج داشت.

 

یه دختری با گیسای بلند.

 

با دامن دراز بلند بی قواره.

 

دست می کشه به یه دیوار.

 

چشماش برق می زنه.

 

هنوز.

 

 

 

 

فروردین چهل و هفت.

 

خیابون شاه.

 

یه دختر سیاه و لاغر.

 

چشمای خمار.

 

دامن کوتاه.

 

عینک گربه ای.

 

جوراب نازک.

 

یه پسر گنده تپل.

 

کت و شلوار خاکستری.

 

بارونی رو دست.

 

قیافه یه سردار فاتح.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

انگار به آدم بگن: " بنداز بره. توش پره از عقرب.

 

نیش می زنه.

 

میمیری. "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نارنج ... ; ٢:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٥/۱۸
comment نظرات ()